Phia vertelt

We horen het toch steeds meer om ons heen, dat het druk is en voelt, veel prikkels, en onszelf voorbijrennen. Daarbij heb je vaak een baan, een relatie met of zonder kids (of huisdieren), sociaal netwerk en oh ja, daar zijn we zelf ook nog! Zo hebben we zelf allemaal onze eigen persoonlijke stukken die ons bezig houden, en over het algemeen komen die vaak op de 2^e plek. Waarom?

Gewoonweg omdat we geleerd hebben door te gaan en de schouders eronder te zetten. En wanneer je dit lang genoeg doet verlies je de verbinding met jezelf en komt er een moment dat je gaat denken, is dit het nou? Je voelt dat je wat anders wil, maar weet je nog niet hoe, ervaar je onrust, heb je fysieke klachten of misschien wel een aandoening waarmee je hebt te dealen. Of vraag je jezelf af waarom je doet wat je doet en denk je na over de zingeving van het leven. 

In 2012 ben ik gediagnostiseerd met een ernstige vorm van Endometriose/Adonemyose waarop veel ziekenhuis bezoeken en operaties volgden. Hierdoor organen verloren, moeten leren leven met de klachten hiervan en een onvervulde kinderwens. Hierdoor raakte ik juist die verbinding tussen lichaam en geest kwijt. Want wat was er nou aan mijn lijf te vertrouwen? En hoe deal je met elke teleurstelling?  Het is een onbegrepen ziekte waar nog veel onderzoek naar gedaan wordt en je aan de buitenkart niks van ziet. En dat kan soms erg alleen voelen, ondanks er ook echt wel mensen zijn die er voor mij waren, en zijn.

De kinderwens heeft voor een aantal jaren een grote rol gespeeld waarbij wij verschillende trajecten hebben gevolgd. Hier stond ik ook aan en omdat de wens zo groot was liet ik alles maar gewoon gebeuren. Je hebt nou eenmaal die wens en doet erop zo`n moment alles voor. Achteraf gezien ging ik ver over mijn grens. Want lichamelijk raakte ik uitgeput en geestelijk zei ik tegen mijzelf dat ik het allemaal goed aan kon. Hop teleurstelling en door! Want ik ben een taaie, dacht ik. En dat is ook zo, ik ben ook een taaie en kan veel dragen. Maar pas naderhand kwam de klap, het verwerken, en overzicht. Van wat heb ik nou allemaal gedaan? Wat is er allemaal gebeurt? En wat voelde/ervaarde ik hier nou daadwerkelijk echt bij?