Phia vertelt

We horen het toch steeds meer om ons heen, dat het druk is en voelt, veel prikkels, en onszelf voorbijrennen. Daarbij heb je vaak een baan, een relatie met of zonder kids (of huisdieren), sociaal netwerk en oh ja, daar zijn we zelf ook nog! Zo hebben we zelf allemaal onze eigen persoonlijke stukken die ons bezig houden, en over het algemeen komen die vaak op de 2^e plek. Waarom?

Gewoonweg omdat we geleerd hebben door te gaan en de schouders eronder te zetten/ En Wanneer je dit lang genoeg doet verlies je de verbinding met jezelf en komt er een moment dat je gaat denken, is dit het nou? Je voelt dat je wat anders wil, maar weet je nog niet hoe, ervaar je onrust, heb je fysieke klachten of misschien wel een aandoening waarmee je hebt te dealen, vraag je af waarom je doet wat je doet of denk je na over de zingeving van het leven. 

Zelf heb ik ook verschillende ervaringen uit het leven die mij aan het denken hebben gezet. Ik ben niet in een modelgezin opgevoed door verschillende omstandigheden. Wel zijn er mensen in mijn leven geweest, en nog, die mij veel liefde en normen en waarden hebben mee gegeven. Al vanaf kinds af aan voelde ik altijd feilloos wat er om mij heen gebeurde en speelde.

Tot op de dag van vandaag lijkt dat alleen maar sterker geworden waardoor ik heb geleerd volledig te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie. Maar ook heb ik levenservaringen opgebouwd die mij onbewust toch in de weg gingen zitten. Ook ik ging aan staan, voelde me op bepaalde vlakken onzeker maar ik begreep niet goed waarom. Ik ben positief over mijn eigen karakter maar niet zo lief in de spiegel. En heb keuzes gemaakt waarvan ik achteraf dacht hoezo? En zo zijn er genoeg punten waar er een moment kwam dat ik ze wilde snappen, mijzelf vooral wilde snappen. 

In 2012 ben ik gediagnostiseerd met een ernstige vorm van Endometriose/Adonemyose waarop veel ziekenhuis bezoeken en operaties volgden. Daarbij organen verloren, leren leven met de klachten hiervan, geen kinderen heb mogen krijgen en door dit alles vooral de verbinding met mijzelf en lijf verloor. Een onbegrepen ziekte waar nog veel onderzoek naar gedaan wordt en je aan de buitenkart niks van ziet maar ondertussen wel mee mag dealen.

De kinderwens heeft voor een aantal jaren een grote rol gespeeld. Verschillende trajecten gevolgd, hier stond ik ook aan en ging ik achteraf gezien ver over mijn vooral lichamelijke grens. Je hebt nou eenmaal de wens op dat moment en doet er alles voor. Ter ondersteuning koos ik voor alternatieve geneeswijzen zoals accupunctuur, chinese kruiden, osteopathie etc. Dit was niet de oplossing om de wens te laten slagen, maar wel ondersteuning om het lijf te helpen verzachten.  

Had ik het nu anders gedaan? Jazeker! Qua lijf: Meer luisteren naar mijn gevoel en naast alles wat ik al ter ondersteuning deed, had ik nu gekozen om meer op zoek te gaan naar de verbinding tussen lichaam en geest. De balans te vinden in het fysieke, mentale, emotionele en energetische stuk. Zo kwam ik ook op het holistische pad. Ik werd nieuwsgieriger naar de mens.

Hoe wij nou in elkaar zitten, wat ervaringen uit het leven met ons doen op verschillende gebieden, hoe je dichter bij jezelf kunt komen en hoe je het lichaam zelf zo goed mogelijk kon ondersteunen naar een prettiger leven. De holistische kijk heeft mij veel inzichten gegeven. Met meer verbinding tussen lichaam en geest want de wisselwerking hiertussen is, weet ik nu, is van groot belang. Ik geloof dat als je worstelt met welke situatie dan ook in je leven, dit verbonden is met elkaar op verschillende niveaus. Want wat je denkt voel je ook en wat je lichaam ervaart raakt je energie.

Ook denk ik dat het voor iedereen met een persoonlijk stuk op welk vlak dan ook, goed is een stap te zetten om al deze lagen in balans te laten komen. Waarbij je leert luisteren naar wat zichtbaar is en mag kijken wat daaronder leeft.